March 07, 2018

गीत

झरेका पात झरिनै गए आँधीको धारले;
छेकेर कैल्यै छेकिन्न मुना हिउँदको बारले ।

फर्कनै फेरि नसक्ने गरी नजाऊ बिलाई;
बाटोको हिउँ पग्लेर जान्छ, बाधानै बिलाई !

बनाई हेर हिँडेर बाटो, तिम्रै हो संसार !
फुलाई हेर रोपेर फूल, सुगन्धी बहार !

झरेका पात झरिनै गए आँधीको धारले;
छेकेर कैल्यै छेकिन्न मुना हिउँदको बारले ।

हारेर आफैँ जितिन्न कैल्यै निठुरी संसार
रणमा मनको जितेर हेर, जितिन्छ संसार ।

लाछियो जहाँ रुखको हाँगो, पलाऊ त्यैँ फेरि;
बाँचेर हेर वसन्त नयाँ, उठाई शिर फेरि !

झरेका पात झरिनै गए आँधीको धारले;
छेकेर कैल्यै छेकिन्न मुना हिउँदको बारले ।


( जनवरी २०१८ मा के. यु. स्कुल अफ फार्मेसीमा अध्ययनरत एक छात्राले आत्महत्या गरेपछि कोरेको सानु टुक्रा । लाछिएर, भाँचिएर, किचिएर, थिचिएर पनि उठ्न खोज्छ बिस्तारै वसन्तको टुसा । त्यस्तै टुसातिर एक पटक फर्किएर हेरिहेर्दा फरक पो हुन्छ कि संसार ? ) 

No comments:

Post a Comment

भर नहुने सहर

                              — हरीश अधिकारी   कुँडुलिएर आफैँलाई खाइरहेको सर्पजस्तो बनेको छु म सहर ।   हिजो तमासले उचालिएर...